Krossgáta Fjarðablaðsins

Skráð í flokkinn Fréttir þann 04/01/2012

Dregið hefur verið úr réttum lausnum á krossgátu Fjarðablaðsins. Vinningshafinn er Þórður Þórðarson, Mýrargötu 18, 740 Neskaupstað. Hér að neðan má sjá lausn gátunnar.

Fjarðalistinn þakkar öllum þátttökuna!

Finnið fimm villur

Skráð í flokkinn Greinar þann 17/12/2011

Svargrein Elvars Jónssonar við grein Andrésar Skúlasonar. Báðar greinar birtust í Austurglugganum.

Í síðasta tölublaði Austurgluggans birtist mikill og langur reiðilestur. Þar nær oddviti Djúpavogshrepps, Andrés Skúlason, miklum hæðum þegar hann fjallar um viðtal við mig sem birtist í sama blaði, í byrjun nóvember. Ég verð að lýsa yfir mikilli aðdáun á eldmóði þeim sem lesa má út úr greininni og reyndar fleiri skrifum Andrésar, en ég get því miður ekki sagt það sama um efni greinarinnar. Greinilegt er að Andrés hefur lagt sig mjög fram við að snúa út úr og afbaka flestallt sem fram kemur í viðtalinu. Hér eru fimm helstu villurnar:

1. Ég tel það ekki lúxus að bæta samgöngur á öðrum svæðum á Austurlandi en í Fjarðabyggð. Ég tel það hins vegar lúxus að eyða 2 milljörðum í að byggja upp hálendisveg yfir Öxi á meðan íbúar hér í fjórðungnum, t.d. á Norðfirði, Borgarfirði og Seyðisfirði, búa við afar óáreiðanlegar og oft á tíðum hættulegar samgöngur.

2. Fulltrúar Fjarðabyggðar lögðu fram tillögu á síðasta aðalfundi SSA sem var felld. Auðvitað hefðu fulltrúarnir allir viljað að atkvæðagreiðslan færi á annan veg en enginn fulltrúi Fjarðabyggðar hefur talið niðurstöðuna óásættanlega, nokkurn tímann lagt til að hún teljist ógild og þaðan af síður að lýðræðið verði lagt til hliðar. Um tillöguna voru fulltrúar þingsins einfaldlega ekki sammála og þar við situr.

3. Það er sannarlega ekki baráttumál bæjarstjórnar Fjarðabyggðar að reyna að skaða mikilvæga hagsmuni annarra sveitarfélaga í fjórðungnum. Bæjarstjórn Fjarðabyggðar telur hins vegar að leysa þurfi byggðarlög á Austurlandi úr samgöngulegri einangrun áður en farið verður að stytta vegalengdir á milli þeirra staða sem alltaf hafa um fleiri en eina leið að velja heiman frá sér.

4. Fulltrúar Fjarðabyggðar nýttu ekki kjördæmavikuna með þingmönnum til að rakka niður brýn samgönguverkefni á öðrum svæðum í fjórðungnum. Þeir sögðu einfaldlega það sem þeir hafa sagt svo margoft áður, að þeir telji ný göng til Norðfjarðar mun brýnni framkvæmd en heilsárveg yfir Öxi.

5. Ég hef aldrei lagt til að neinu verði sópað undir teppi, eins og Andrés segir. Ég hef hins vegar velt því fyrir mér hversu lengi fulltrúar sveitarfélaganna ætla að takast á um málefni sem engin von er til að þeir verði sammála um og hvort aðalfundur SSA sé rétti vettvangurinn til þess.

Að öðru leyti treysti ég lesendum til að meta innihald viðtalsins án leiðbeininga Andrésar. Grundvallaratriðið er þetta; við erum alls ekki sammála um forgangsröðun í samgöngumálum hér eystra. Munurinn er hins vegar sá að ég ber virðingu fyrir skoðunum Andrésar og tel að hann byggi sínar skoðanir alls ekki á vanþekkingu, þótt hann noti slík orð yfir mínar skoðanir. Tveir menn geta verið ósammála þrátt fyrir að báðir byggi skoðanir sínar á rökum og þekkingu. Þetta mætti Andrés hafa í huga næst þegar hann rekst á einhvern sem talar gegn hans skoðunum.

Ég sendi annars Andrési og Austfirðingum öllum, mínar bestu jólakveðjur.

Fjarðablaðið komið út

Skráð í flokkinn Uncategorized þann 13/12/2011

Í dag og í gær hefur Fjarðablaðinu, málgagni Fjarðalistans, verið dreift í öll hús í Fjarðabyggð.

Fjarðablaðið kemur nú út í fyrsta skipti frá kosningum og mætti halda að það væri ekkert að frétta úr pólitíkinni og Fjarðalistanum en það er öðru nær. Fulltrúar listans hafa verið duglegir að skrifa greinar í héraðsfréttablaðið Austurgluggann og þá hefur vefur Fjarðalistans verið notaður til að koma á framfæri skoðunum og viðhorfum Fjarðalistamanna, auk Facebook-síðu listans. Okkur fannst þó tilvalið að gefa út „gamaldags“ blað í lok árs og vonumst við til að útgáfa Fjarðablaðsins verði árviss viðburður í framtíðinni.

Meðal efnis í blaðinu að þessu sinni er viðtal við Elvar Jónsson, oddvita Fjarðalistans, þar sem hann skautar yfir það helsta á kjörtímabilinu, Smári Geirsson skrifar um atvinnulífið í Fjarðabyggð og Esther Ösp Gunnarsdóttir, bæjarfulltrúi, fjallar um markaðs – og kynningarmál sveitarfélagsins. Aftarlega í blaðinu er krossgáta og veitt verða bókaverðlaun fyrir rétt lausn hennar. Þá vekjum við athygli á grein eftir Stöðfirðinginn og knattspyrnukappann Ívar Ingimarsson en í hverju blaði hyggjumst við fá gestapenna til að viðra skoðanir á málefnum líðandi stundar. Gestapenninn okkar er hvorki að lýsa yfir stuðningi við Fjarðalistann né endilega að viðra skoðanir bæjarfulltrúa. Honum er einfaldlega gefinn laus taumurinn.

Þá minnum við á nokkur framfaramál í Fjarðabyggð í opnu blaðsins: nýtt bakarí á Reyðarfirði, öflugt starf Rauða krossins á Stöðvarfirði, löngu tímabærar snjóflóðavarnir í Norðfirði, uppbyggingu nýs hjúkrunarheimilis á Eskifirði, endurbyggingu Franska spítalans á Fáskrúðsfirði og eljusemi rithöfundarins Vilhjálms Hjálmarssonar á Brekku í Mjóafirði, en hann gefur út bók um jólin.

Síðan er sagt frá farsælli vináttu þeirrar Reynis Zoega og Þórðar M. Þórðarsonar (Lilla Matt) í Neskaupstað. Traustir vinir þrátt fyrir að vera á öndverðum meiði í pólitíkinni og sitja um árabil í bæjarstjórn fyrir sitt hvorn flokkinn. Lítil og lærdómsrík saga sem segir okkur að vináttan er langt yfir pólitíkina hafin.

Við vonum að þið njótið lestursins.
Gleðileg jól!

Fjarðalistinn

 

Lesa Fjarðablaðið

„Ég er ónafngreindi bæjarfulltrúinn“

Skráð í flokkinn Fréttir þann 15/11/2011

Elvar Jónsson, oddviti Fjarðalistans, segist vel kannast við þau viðbrögð Jónínu Rósar Guðmundsdóttur sem fram komu á fundi þingmanna kjördæmisins með bæjarfulltrúum Fjarðabyggðar í kjördæmavikunni og greint var frá í síðasta tölublaði Austurgluggans. Þá sagði Jónína Rós að hún hefði orðið reið á fundinum vegna þess að þar hefðu menn, sér í lagi einn bæjarfulltrúi og annar starfsmaður Fjarðabyggðar, hnýtt í uppbyggingu Axarvegar og hún taldi það ekki vera Fjarðabyggð til hagsbóta. Elvar Jónsson er mjög undrandi á þessum ummælum Jónínu.

Furðuleg viðbrögð

Elvar segir að hann sé eflaust sá bæjarfulltrúi sem Jónína eigi við og hann furðar sig á viðbrögðum hennar. „Mér finnst Jónína gera alltof mikið úr mínum ummælum á fundinum og skil ekki hvers vegna hún er svona viðkvæm gagnvart mínum skoðunum. Ég er einfaldlega þeirrar skoðunar að mér finnst óskynsamlegt að fara að eyða skattfé í að byggja upp heilsársveg í þessari hæð. En ég styð það heilshugar að Axarvegi sé viðhaldið og hann jafnvel bættur. Ég tel að hér sé um skemmtilegan valkost að ræða yfir sumarmánuðina og ég nýti mér hann sjálfur á stundum enda falleg leið“.

Uppbygging Axarvegar „lúxusframkvæmd“

Honum finnst ekki sanngjarnt að stilla Norðfjarðargöngum upp sem samgöngubótum sem eru til jafns við uppbyggingu Axarvegar og segja að „víst Norðfjarðargöng séu samþykkt samgöngubót þá getum við ekki haft skoðun á öðrum samgöngubótum. Norðfjarðargöng eru neyðarframkvæmd til að losa Norðfjörð úr þeirri einangrun sem hann er í og eins það að efla atvinnusvæðið í heild – þjóðarbúinu öllu til heilla. Þetta snýst ekki síður um að losa íbúa svæðisins úr einangrun frá Norðfirði því þessar vegahömlur hefta aðgengi  annarra íbúa Fjarðabyggðar sem og annarra Austfirðinga að mikilvægum stofnunum og bendi ég þar á Fjórðungssjúkrahúsið og Verkmenntaskólann. Heilsársvegur um Öxi er hinsvegar lúxusframkvæmd sem vissulega bætir samgöngur á Austurlandi en engu að síður er ávinningur þess með þeim hætti að sú framkvæmd á ekki að vera forgangsmál og í raun ætti hún að vera aftarlega á lista þeirra samgöngubóta sem þarf að fara í.“ Elvar segir að þó svo að heilsársvegur yrði uppbyggður um Öxi þá verði hann „jafn ófær, stóran hluta ársins, eins og hann er núna vegna þess í hversu mikilli hæð hann er í. Það verður a.m.k. mikill kostnaður við það að halda honum opnum yfir stóran hluta ársins. Forgangsmálin eiga að felast í því að losa staði úr einangrun og ég mun styðja það heilshugar að Seyðisfjörður komi næst á eftir Norðfirði hvað varðar forgang í gangnagerð. Í því tilfelli er ég tilbúinn að endurgjalda stuðning. Þannig að það er nú ekki svo að ég tali niður allar samgöngubætur í fjórðungnum sem ekki eru í Fjarðabyggð – þó það megi kannski skilja á upphlaupi Jónínu Rósar. Það er alls ekki svo og ég mun styðja þau mál og þá forgangsröðun sem mér finnst skynsamleg í vegamálum sem öðrum málum“.

Varasöm þróun á vettvangi SSA

Aðspurður hvort hann sé ekki með þessu að vinna gegn kjörnum samþykktum SSA segir Elvar að hann sé „ósammála þeirri samþykkt og hafi kosið gegn henni á aðalfundi SSA. Ég tel að auðvitað þurfi þeir sem eru í forsvari fyrir SSA að taka mark á því sem meirihluti þingfulltrúa þar samþykkir en ég held að engu að síður eigi SSA að vera vettvangur þar sem menn senda það frá sér sem þeir eru sammála um. Við getum ekki unnið þannig að við séum að sundra allri einingu innan SSA með því að greiða atkvæði um það sem menn eru ekki sáttir um. Auðvitað þurfum við að lúta lýðræðislegri niðurstöðu en ég er ekki sáttur við hana og ég ætla ekkert að fara leynt með það.“ Hann telur að það þurfi að íhuga það vel hvernig SSA eigi að starfa í framtíðinni því svona samþykktir „leiða eingöngu til sundrungar og hætta er á að sambandið liðist í sundur,  fyrir þessu færði ég ítarleg rök á bæjarstjórnarfundi fyrir skemmstu“.

„Hlýt að mega segja mína skoðun“

Elvar segir að hann sé ekki einn um þessa skoðun og þingmenn hljóti að vera að heimsækja svæðið í kjördæmavikunni til að heyra sjónarmið heimamanna. Hann segir að hann sé ekki einn þeirrar skoðunar um að uppbygging vega í þeirri hæð sem um ræðir sé óskynsamleg og bendir þar á sjónarmið Vestfirðinga og þann skilning sem þingfulltrúar SSA sýndu þeim sjónarmiðum sem hann segir að styðji þá skoðun hans um að „framtíðin er sú að byggja upp láglendisvegi og göng til að tengja byggðir og Jónína verður bara að þola þá skoðun mína og annarra. Ég hlýt að mega hafa skoðun á þessum málum og þingmenn geta ekki verið að horfa á þetta sem persónulegt stríð milli manna, það eru bara uppi misjafnar skoðanir á þessum málum og ég geti ekki séð að það hjálpi til að menn megi ekki tjá sig um það öðruvísi en að þingmenn hlaupi upp til handa og fóta.“

 

Austurgluginn, 3. nóvember 2011

Fögur fyrirheit

Skráð í flokkinn Greinar þann 12/10/2011

Eftir Elvar Jónsson , bæjarfulltrúa Fjarðalistans

Í þessari stuttu grein vil ég minna á ein sterkustu rökin fyrir því að ekki má draga það stundinni lengur að hefjast handa við ný Norðfjarðargöng. Það sem ég fjalla hér um hefur kannski ekki komið nægilega oft fram í umræðunni. Meira hefur verið fjallað um öryggis – og efnahagsrök. Ekki ætla ég að gera lítið úr þeim rökum, nema síður sé. Um hvort tveggja hefur talsvert verið fjallað í fjölmiðlum og vil ég sérstaklega hrósa íbúum og fyrirtækjum í Fjarðabyggð fyrir sitt framlag í þeim efnum. Haldið því áfram,  það veitir ekki af sókn úr öllum áttum fyrir þessu mikla baráttumáli okkar allra. Bæjarstjórn Fjarðabyggðar gegnir auðvitað lykilhlutverki í þeirri baráttu og þar verður vaktin staðin hér eftir sem endranær – ekki þarf að draga í efa samstöðuna um það. Auk þess er samstaðan meðal austfirskra sveitarstjórnamanna um forgang þessa máls ómetanleg. Fyrir þá síendurteknu samstöðu ber að þakka, en hver eru þessi rök sem allt of lítið er haldið á lofti?

Á árunum 2004-2005 var leitast eftir því að sveitarfélög um allt land sameinuðust og því haldið fram, að þau sem það gerðu, myndu njóta forgangs hvað varðar hinar ýmsu framkvæmdir. Árið 2006 var aðeins ein sameiningartillaga af sextán samþykkt, þ.e. í Fjarðabyggð (íbúar „gömlu“ Fjarðabyggðar, Austurbyggðar, Fáskrúðsfjarðarhrepps og Mjóafjarðarhrepps tóku undir markaða stefnu ríkisstjórnar Íslands og samþykktu fram komna tillögu um sameiningu þessara sveitarfélaga).

Nú, fimm árum síðar, spyrja menn sig hvort hinir framsýnu íbúar Fjarðabyggðar hafi látið plata sig. Svarið við þeirri spurningu kann að vera snúið en ljóst er að Fjarðabyggð er ekki enn sameinuð. Ástæðan er einföld: Ný Norðfjarðargöng hafa ekki enn litið dagsins ljós. Í mínum huga verður þetta sveitarfélag ekki að einni félagslegri heild fyrr en stærsti byggðarkjarninn verður leystur úr þeirri einangrun sem hann er í. Ég er þess fullviss að sameiningartillagan í Fjarðabyggð hefði verið felld, rétt eins og allar hinar, ef íbúar þessa svæðis hefðu ekki trúað svo mjög á fögur fyrirheit þeirra sem hér riðu um héruð. Í hópi reiðmanna voru m.a. þrír þingmenn. Þeir voru ekki sjáfskipaðir í þennan reiðtúr. Þeir voru fulltrúar Alþingis.

Hvar er sá forgangur sem talað var um? Vegabætur á þessu svæði síðustu ár verða að teljast til lágmarksúrbóta, ekki síst í ljósi þeirrar miklu atvinnuuppbyggingar sem átt  hefur séð stað í sveitarfélaginu,  allri þjóðinni til heilla.

Vilji Austfirðinga til sameininga hefur reynst mikill. Sveitarstjórnarmenn á Austurlandi samþykktu ekki alls fyrir löngu að kanna það af alvöru hversu raunhæfur möguleiki væri á því sem kallað hefur verið „Austurland – eitt sveitarfélag“. Óumdeilt hagræði er af því að fækka sveitarfélögum. Til þessa sameiningarvilja sveitarstjórnarmanna hér eystra ættu þingmenn að líta en þessi vilji hefur verið virtur að vettugi – enda „Austurland – eitt sveitarfélag“ komið á ís.

Ólíklegt verður að teljast að austfirskir sveitarstjórnarmenn og ekki síður austfirskir kjósendur, munu treysta fögrum fyrirheitum um forgang – enda engin ástæða til. Reynslan hefur kennt okkur að næst skulu forgangsmálin unnin fyrst og svo skal sameinað. Sameining án grundvallarsamgöngubóta er hvort eð er bara „sameiningarlíki“.

Ágætu þingmenn!  Nú er komið að ykkur. Nú skulu orð standa. Ný Norðfjarðargöng strax! – þótt fyrr hefði verið.

Litla, ljóta gatið til Norðfjarðar

Skráð í flokkinn Uncategorized þann 12/08/2011

Eftir Esther Ösp Gunnarsdóttir, bæjarfulltrúa Fjarðalistans.

Ég vel að búa úti á landi. Það er ekki sjálfgefið að velja landsbyggðina, því þar er ekki alltaf einfaldast að búa, en að teknu tilliti til bæði kosta og galla höfuðborgarsvæðisins annars vegar og landsbyggðarinnar hins vegar, vel ég landsbyggðina. Ekki spurning.

Þegar maður býr á landsbyggðinni neyðist maður stundum til að fara til Reykjavíkur, eða bara suður – eins og við segjum hérna fyrir austan. Einn af ókostunum við höfuðborgarsvæðið, og sá sem ég læt líklega fara mest í taugarnar á mér af öllum, er umferðin. Maður þarf ekki að ferðast mikið eða lengi um heiminn til að komast að því hversu óskaplega tillitslausir og frekir bílstjórar í ekki stærri borg en Reykjavík eru. Í Delhi á Indlandi, þar sem ógrynni bíla, mótorhjóla, búfénaðar og reiðhjóla mætast á óupplýstum krossgötum, gengur allt smurt. Allir fara gætilega, taka tillit til annarra, gefa séns og komast leiðar sinnar. Engin vandræði. Í útjarðri Reykjavíkur má hins vegar ekki blikka gult ljós á fáförnum gatnamótum án þess að bílstjórarnir sem að þeim koma fórni höndum og byrji að svitna á efri vörinni.

Ég keyri mikið um nágrannasveitir mínar og kem reglulega að einbreiðum brúm. Margar hverjar eru sæmilegar – eða eins sæmilegar og einbreiðar brýr verða – en aðrar með ýmsum skemmtilegum viðbótarhættum, t.d. blindhæð eða krappri beygju á undan og/eða á eftir. Þar þarf því að fara gætilega. Og það gerir fólk. Það hægir vel ferðina, gætir þess að enginn sé að koma á móti (svo langt sem það sér), fer út í kant og bíður, ef þarf. Ekki er nóg með að fólk sýni náunganum tillitssemi, heldur vinkar sá sem keyrir fyrstur yfir brúna þeim sem bíður úti í kanti nánast undantekningalaust, þakkar fyrir aðgátina. Þetta er dálítið vinalegt og sjarmerandi og þegar einhver stofnar lífi mínu í hættu að óþörfu á Miklubrautinni með því að svína fyrir mig í hálku, þá hugsa ég um vinkandi bílstjóra við einbreiða brú og anda djúpt.

- – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – -

Maðurinn minn er dagskrárgerðarmaður og á sunnudögum í júlí og ágúst hafa hljómað þættir eftir hann á Rás 1 um byggðarkjarnanna sex í Fjarðabyggð. Í þættinum um Norðfjörð talaði hann m.a. við Ingibjörgu Þórðardóttur, kennara og Norðfirðing í húð og hár. Nú er ég stundum alveg hjartanlega sammála Ingibjörgu um ýmis málefni en þegar hún byrjaði að tala um samgöngur til Norðfjarðar var ég sannfærð um að ég hefði misskilið hana hrapallega. Sagði hún í alvörunni að hún hefði „aldrei litið á erfiðar samgöngur sem neikvæðar“ og væri „ekkert sérstök áhugamanneskja um göng“? Bíddu, býr hún ekki á Norðfirði? Jú, jú. Hún sagði að sér þætti Oddsskarðið „ekkert mál“ og þætti bara „æðislega gaman að keyra yfir Oddsskarð“.

Ég var svo standandi bit á þessum ummælum að ég fór inn á ruv.is, hlustaði aftur á það sem hún sagði og skrifaði niður, því samgöngur finnst mér einn aðalókosturinn við að búa á landsbyggðinni. En áfram hélt Ingibjörg:

„Þrátt fyrir að nútímakröfur segi að þetta eigi allt að snúast um þetta, þá held ég að við verðum kannski að hafa svolítið hugfast að það gæti verið að við töpuðum einhverju líka eftir því sem samgöngur verða betri. Við vinnum ekkert bara. Auðvitað vinnum helling. Við vinnum helling fyrir skólann okkar, við vinnum helling fyrir sjúkrahúsið okkar og allt það. En við getum líka tapað einhverju.“

Við þetta er gott að staldra og velta fyrir sér inntakinu. Nú er það svo að margir hér í sveitarfélaginu og nágrenni þess hafa á því miklar skoðanir að tvær lykilstofnanir fjórðungsins séu staðsettar á Norðfirði, einmitt vegna þess að þangað er ótrygg leið. Þetta eru Verkmenntaskóli Austurlands (sá eini sinnar tegundar í fjórðungnum) og Fjórðungssjúkrahúsið í Neskaupstað. „Skólinn okkar“ og „sjúkrahúsið okkar“ sem Ingibjörg talar um, er nefnilega ekki bara skóli Norðfirðinga eða sjúkrahús Norðfirðinga, heldur eru þetta stofnanir Austfirðinga allra. Þeir sem eiga heima á Djúpavogi, Vopnafirði og Jökuldal eiga jafnmikið tilkall til skólans og sjúkrahússins og Norðfirðingar. Bara svo það sé á hreinu. Til þess að Austfirðingar allir geti nýtt sér þessar stofnanir meira og betur en þeir gera núna, þurfa að vera þangað betri samgöngur. Það er kristaltært. Það mun svo örugglega fylgja með í mikilvægan bónus, þegar samgöngurnar verða orðnar betri, að meiri sátt mun skapast um staðsetningu þessara stofnana. Það skiptir líka máli, ekki síst fyrir Norðfirðinga.

„Það er ekki bara það að við vinnum og vinnum við það að samgöngur batni. Við kannski bara töpum líka. Fólk sækir vinnu meira kannski annars staðar. Er það endilega það sem við viljum? Viljum við endilega að Norðfirðingar vinni meira og minna allir á Reyðarfirði? Ég vil það ekki. Ég vil helst að Norðfirðingar vinni bara á Norðfirði.“

Ég vil helst að fólk fái bara að velja, eins mikið og það mögulega getur, hvar það vinnur, Ingibjörg. Ef við ætlum halda okkur fast við þá skoðun að fólk eigi bara að vinna þar sem það býr, þá væri ástæðulaust að eyða stórfé í stórar stofnbrautir á milli hverfa á höfuðborgarsvæðinu, því þú ætlast þá líka væntanlega til þess að þeir sem búa í Grafarvoginum vinni í Grafarvoginum. Gildir þá einu hvort þar er að finna starf þar sem menntun og reynsla viðkomandi nýtist eða ekki.

Spurð um framtíðarsýn sína fyrir Norðfjörð, segir Ingibjörg: „Ég vil bara auðvitað sjá að hér sé áfram líf og hér sé fólk helst af öllum kynslóðum.“

Nú hélt ég að það væru engin ný vísindi að eitt þeirra atriða sem margt fólk raðar ofarlega á óskalistann sinn, áður en það tekur ákvörðun um búsetu, er samgöngur. Til þess að Norðfjörður endurheimti Norðfirðingana sína að loknu námi og laði til sín nýja íbúa, þá þarf að vera hægt að komast þangað svo vel sé. Annars kemur ekki til með að vera fólk af öllum kynslóðum á Norðfirði. En um ný göng hefur Ingibjörg reyndar meira að segja:

„Það er ekki bara það að það verði auðveldara að koma hingað, það verður líka auðveldara að fara héðan.“

Er þetta nú ekki feikileg og ástæðulaus paranoja? Er virkilega svo slæmt að búa á Norðfirði, að um leið og þaðan verði greiðfært, sjái allir íbúarnir hversu grænt grasið er raunverulega hinum megin og pakki saman? Bíður fólk á Norðfirði kannski nú þegar í röðum með búslóðirnar sínar við væntanlegan gangamunann í Fannardalnum?

Nú, þetta var fyrir tveimur vikum. Ég byrjaði sumsé að skrifa um samgöngur til Norðfjarðar þá en kom mér einhverra hluta vegna ekki til að klára. Síðan þá hefur ýmislegt gerst.

Allt sat fast í Oddsskarðsgöngum þegar gestir Neistaflugs ætluðu heim að lokinni dagskrá.
Það er kannski þetta sem Ingibjörg á við með því að það verði auðveldara að fara frá Norðfirði þegar ný göng verða komin? En það er víst ekki gott. Á mögulega að læsa alla inni sem álpast á Neistaflug?

Íbúar efndu til samstöðufundar við göngin í gærkvöldi.

Af báðum þessum atburðum voru fluttar fréttir, eins og sjá má hér að ofan, og það í fleiri miðlum en RÚV. Í framhaldi af þessari umfjöllun skrifaði Ingibjörg þetta á vegg sinn á Facebook í dag:

„Norðfirðingar eru ekkert að hvetja fólk til heimsækja fjörðinn okkar. Efast um að nokkur þori að láta sjá sig hér. Eins gott að þessi áróður gegn firðinum hófst eftir Eistnaflug og Neistaflug.“

Þá gekk endanlega fram af mér og ég opnaði óklárað skjal í tölvunni um samgöngur til Norðfjarðar. Mér er algjörlega fyrirmunað að skilja hvernig hægt er að túlka það áróður gegn Norðfirði, að Norðfirðingar sjálfir og sveitungar þeirra, bendi enn einu sinni á þá augljósu staðreynd að til Norðfjarðar liggur erfiður, torfarinn og oft á tíðum hættulegur fjallvegur, sem ríkið á að sjá sóma sinn í að bæta (þótt fyrr hefði verið).

Ég heyri sveitarstjórnarmenn og íbúa á Austurlandi reglulega kvarta undan því að fjölmiðlar sinni þeim ekki nógu vel. Það er mikið til í því og í raun efni í önnur og lengri skrif. Það sem af er ári hafa Oddsskarðsgöng fengið töluvert meiri umfjöllun en ég man eftir áður, stundum að frumkvæði íbúa eða vegfarenda og stundum að frumkvæði pólitíkusa. Sama hvaðan gott kemur, umfjöllunin er þörf og það veitir ekkert af því að minna á þetta litla, ljóta gat ef eitthvað á að þokast í baráttunni fyrir stærra og betra gati yfir á Norðfjörð. Samgöngur til Norðfjarðar eru nefnilega ekki einkamál Norðfirðinga, eins og mér heyrist Ingibjörg halda. Að leiðin yfir á Norðfjörð sé greið skiptir sveitarfélagið Fjarðabyggð máli, nágranna sveitarfélögin, Austfirðinga alla, ferðamenn og gesti – hvaðan sem þeir koma og svo þeir komist heim aftur.

- – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – -

Aftur að einbreiðu brúnum úti á landi.

Mér varð hugsað til þess, þar sem ég stöðvaði bílinn við annan enda einbreiðu brúarinnar í botni Reyðarfjarðar í síðustu viku, hvaðan hugmyndir og skoðanir eins og þær sem vitnað er til hér að ofan eru eiginlega komnar. Því er ekki að neita, að það er vinalegt og svolítið fallegt að sjá hversu mikið fólk tekur tillit til náungans í nágrenni brúa sem þessarar – og kannski mun ég tala um það með rómantískri fortíðarþrá eftir einhverja áratugi þegar þær verða horfnar – en tillitssemin er líka það eina góða við einbreiðar brýr. Þær eru úreltar og hættulegar. Það eru Oddsskarðsgöng líka.

 

Birtist upphaflega á Austurblokkinni.